23 nisanı sadece çocuk bayramı olarak kutlayan zihniyet

Yurtdisinda elciliklerde turk vatandaslarini toplayip yeme icme gunlerinden biridir. Genelde cemaatciler havayi bozup isi diyalog, hizmet, ak parti, durmak yok yola devam, davutoglu muhabbetlerine cekse de idare eder durum.

milli bağımsızlığı hiçe sayıp avrupa birliğine tam üyelik sevdasıyla yanıp tutuşan zihniyettir.

çocukların tok ama esir yaşamasını,aç ama hür yaşamasına tercih eden zihniyettir.

Samsun'da açlıktan ölen bebeği, Adana'da çocuklarını ısıtamadığı için intihar eden anneyi ve ırak'ta, Filistin'de... devam eden zulmü görmek istemeyenlerin zihniyeti.

Milli hakimiyetin sene-i devriyesi kutlu olsun. Su an millisiz hakimiyet devri oldugundan sadece maziyi yad etmek icin sahsi bir kutlama benimkisi, yoksa gunumuzdeki turkiyelilerin zhiqindirik/salagimtrak "irade"si icin degil yani!

eziyettir bu tür bayramlar. haberlerde izledik, protokolde kürkle oturuyor ablalar, minicik çocuklar yarı çıplak koreografi yapma derdinde. aylar öncesinden ezberletilen tonla şiir, bir hafta sonu tatili olan sözleşmeli öğretmen için mahkumiyet, yığınla angarya iş.

bunun değişmesi gerekiyor evet. devlet eliyle dayatılan bir "bayram" olamaz. sivilleşmeli. nasıl ki aileler çocuklarını alıp stadyumlara götürüyor isteyerek, orada gösterileri hazırlayan, görevli olacak insanlar da bu işte istekli olmalı ki bir anlamı olsun. yani esneklik, alternatif seçenekler olmalı.

(b: 23 nisan, neşeye doluyor insan.)artık bayramları stadlardan çıkartıp, fener alaylarından çıkartıp halka yayılması gerekir.bayramı eziyet sayan bir ülkeyiz biz.

(bkz:bu cigara senin şerefine aysun kayacı)

23 nisan gününün sadece çocukların bayramı olduğunu zanneden, aslında türkiye büyük millet meclisinin kuruluş yıldönümü olduğunu bilmeyen zihniyettir. bu zihniyet dolayısıyla 23 nisan'ın o günün türkiye'sinin geleceği olan çocuklara ithaf edildiğini ve çocukların işin içinde olmasının sebebinin bu olduğunu, 23 nisan'ın sırf çocukların bir bayramı günü olsun diye var olmadığını da bilmez!

bu bayramı çocuk bayramı olarak bilen zihniyete 'ulusal egemenliğimiz ne zaman ilan edildi?' diye sorsan onu da bilmez..

okullardaki şenliklerde ve balolarda da unutulan kısım hep "ulusal egemenlik" kısmı.
papağan gibi ezberletilmiş birkaç beylik sözden sonra yılbaşı partisi havasında lay lay lom geçen kutlamalar ve çocukların aklında kalan ve hepsi tek tip olduğu için kısa sürede de unutulmaya mahkum olan dans, müzik, pasta, palyaço...

"23 nisan" dendiğinde başka ne hatırlayacak ki bu çocuklar?

(u: ben böyle zihniyetin amınakorum arkadaş)