sahiplerinin genelde diğer meslekleri gereksiz gördüğüne şahit olduğum kariyer çeşidi. genelde araştırma görevlisi ya da okutman olarak başlayıp sonra sırasıyla yardımcı doçent, doçent ve profesör olarak ilerlemektedir. ülkemizde akademinin içinin ne kadar dolu olduğuyla da doğru orantılı olarak alandaki hakimiyete ya da branşın benimsenmesine bakılmaksızın bir an önce yükselmek, sonra daha da yükselmek, sonra daha da yükselmek hedeflenebilmekte. şahsen bu bana doğru gelmemekle birlikte mesleklerin, ünvanların, kadroların insanlar arası dişe dokunur bir fark oluşturduğunu da düşünmüyorum. bir de unutulmaması gereken bir gerçeklik var: akademik hayatın komplike bir hal almasıyla sosyal hayatın zenginliği ters orantılı. dengede götürmek de mümkün ve fakat aşık olmadığı bir işi yapmakta pek de sebat edemeyenler için çok uygun bir seçenek gibi görünmüyor. oku oku bir yere kadar anlayışındaysanız akademik kariyerde diretmek işkence olmanın ötesinde bir yer işgal etmeyecek hayatınızda.işi hakkıyla yapıp gerçekten bilime katkı sunma peşinde olanlara saygım sonsuz. yaptığı çalışmadan gelecek punı değil, bu çalışmayla literatürde bir heyecan yaratıp yaratamayacağını düşünen sevgili akademisyen, sana saygım sonsuz. makalesini tez öğrencilerinin çalışmalarından derleyip kurgulayan, çevirisini de başka bir öğrencisine yaptırıp altına adını yazan hocalara bolca rastlamak da mümkün tabi.hasılı, çetin ve zor bir süreç. evlilik dezavantaj, çocuk dezavantaj, ekstra sosyal ilgiler dezavantaj. takriben 10 yıllık bir hamallık sürecinin ardından öğretim üyesi olup o panel senin bu sempozyum benim gezmenin de bir keyfi vardır herhalde, tatmadım, bilemem ki.