Herkesin hakkıdır. insanların ana dilinde eğitim haklarını önlemek doğrudan insan haklarını gasp etmek demektir. Her milletin kendi ana dilinde eğitim alması kadar tabi birşey olamaz.
Türkiye cumhuriyeti devleti bir milli devlet olarak yalnızca ve yalnızca Türk milletinden oluşur. O halde bu ülkedeki tek ana dili de Türkçedir. Ol sebebe binaen ülkede Türkçe eğitim yapmak Türklerin en temal haklarındandır. Yukarıda gündelik siyasi tartışmaların telaşından doğrudan bölücülük meselesine girilse de daha umumi manada düşünüp bunları belirtmeden "ana dilinde eğitim" başlığı açmak yersiz olur.
Gelelim başlığın açılma gayesi olan "Kürtçe eğitime". Yani ülkedeki bir etnik öbeğin ana dilinde eğitimine. Böyle bir uygulama doğrudan doğruya Türkiye'deki tek millet kavramına hücum edecek cinstendir. Dediğimiz gibi tek millet vardır ve o milletin ana dilinde eğitim yapılır. Ancak ikinci bir ana dili eğitimde kullanılırsa bu doğrudan ikinci bir milletin tanınması anlamına gelir. bir ruh dışlaştırma vasıtası ve Hocaoğlu'nun dediği gibi siyaset taşıyıcısı olan dil bir ülkede iki oldu mu tek milletten söz edilemez. çünkü ikinci bir dil olduğuna göre bunu konuşan ikinci bir halk da olacaktır tabi olarak. ve ikinci dil tanındı mı ikinci halk da tanınmış olacaktır resmen. Hocaoğlu diyor ki: "dil bir hükümranlık sembolüdür, ikinci bir dilin resmen tanınması hükümranlığın paylaşılması demektir." işte küresel sermayenin hareket alanını genişletmek için ulus devletlerin tedavülden kaldırılması gereken günümüzde Türkiye'de uygulanan da bundan başkası olmayıp üniter yapıya kastın en önemli aşamalarından biri Türkçe dışında bir dille eğitimdir. Yani o dilin eğitimde resmen tanınmasıdır. Başlığı açanın ifade etiiği gibi bundan sonraki adım bağımsız develt kurma isteği filan olmayacaktır. Arada birkaç adım daha vardır. (u: Acelen ne!)
işin bu noktaya gelmesinde Kürtçenin ikinci bir dil olarak resmen eğitimde tanınmasına çeyrek kalmasında en önemli katkıyı de "kürt-türk kardeşliği" sloganı yapmıştır. Bölücü talebeler bu sloganın sahiplerine minnettardır. Neymiş efendim Kürt kardeşlerimiz kürtçe konuşabilirmiş ama resmen tanınamazmış. Anayasa, kanunlar millet yaşayışının bir yansımasıdır. Eğer sen yıllarca toplum hayatında gayrı resmi olarak bu kitleyi ve bu dili tanırsan halkına bunu benimsetirsen bunun yasalara yansıması için önemli bir katkıda bulunmuşsun demektir. şu an yıllarca "Kürtçeyi sokakta konuşabilirsiniz" diyenlerin ana dilde eğitim talebine karşı çıkmaya hakları yoktur. Bu talebin hazırlayıcısı onlardır. o kadar gülünçler ki. Efendim sen bunu yaşa, toplumda bu kabullenilsin ama toplumu düzenleyen ve doğrudan toplum ürünü olması gereken yasalarda bulunmasın, resmiyete geçmesin. Kusura bakmayın ama ben de buna en az kürtçüler kadar gülerim.
Türkiye cumhuriyeti devleti bir milli devlet olarak yalnızca ve yalnızca Türk milletinden oluşur. O halde bu ülkedeki tek ana dili de Türkçedir. Ol sebebe binaen ülkede Türkçe eğitim yapmak Türklerin en temal haklarındandır. Yukarıda gündelik siyasi tartışmaların telaşından doğrudan bölücülük meselesine girilse de daha umumi manada düşünüp bunları belirtmeden "ana dilinde eğitim" başlığı açmak yersiz olur.
Gelelim başlığın açılma gayesi olan "Kürtçe eğitime". Yani ülkedeki bir etnik öbeğin ana dilinde eğitimine. Böyle bir uygulama doğrudan doğruya Türkiye'deki tek millet kavramına hücum edecek cinstendir. Dediğimiz gibi tek millet vardır ve o milletin ana dilinde eğitim yapılır. Ancak ikinci bir ana dili eğitimde kullanılırsa bu doğrudan ikinci bir milletin tanınması anlamına gelir. bir ruh dışlaştırma vasıtası ve Hocaoğlu'nun dediği gibi siyaset taşıyıcısı olan dil bir ülkede iki oldu mu tek milletten söz edilemez. çünkü ikinci bir dil olduğuna göre bunu konuşan ikinci bir halk da olacaktır tabi olarak. ve ikinci dil tanındı mı ikinci halk da tanınmış olacaktır resmen. Hocaoğlu diyor ki: "dil bir hükümranlık sembolüdür, ikinci bir dilin resmen tanınması hükümranlığın paylaşılması demektir." işte küresel sermayenin hareket alanını genişletmek için ulus devletlerin tedavülden kaldırılması gereken günümüzde Türkiye'de uygulanan da bundan başkası olmayıp üniter yapıya kastın en önemli aşamalarından biri Türkçe dışında bir dille eğitimdir. Yani o dilin eğitimde resmen tanınmasıdır. Başlığı açanın ifade etiiği gibi bundan sonraki adım bağımsız develt kurma isteği filan olmayacaktır. Arada birkaç adım daha vardır. (u: Acelen ne!)
işin bu noktaya gelmesinde Kürtçenin ikinci bir dil olarak resmen eğitimde tanınmasına çeyrek kalmasında en önemli katkıyı de "kürt-türk kardeşliği" sloganı yapmıştır. Bölücü talebeler bu sloganın sahiplerine minnettardır. Neymiş efendim Kürt kardeşlerimiz kürtçe konuşabilirmiş ama resmen tanınamazmış. Anayasa, kanunlar millet yaşayışının bir yansımasıdır. Eğer sen yıllarca toplum hayatında gayrı resmi olarak bu kitleyi ve bu dili tanırsan halkına bunu benimsetirsen bunun yasalara yansıması için önemli bir katkıda bulunmuşsun demektir. şu an yıllarca "Kürtçeyi sokakta konuşabilirsiniz" diyenlerin ana dilde eğitim talebine karşı çıkmaya hakları yoktur. Bu talebin hazırlayıcısı onlardır. o kadar gülünçler ki. Efendim sen bunu yaşa, toplumda bu kabullenilsin ama toplumu düzenleyen ve doğrudan toplum ürünü olması gereken yasalarda bulunmasın, resmiyete geçmesin. Kusura bakmayın ama ben de buna en az kürtçüler kadar gülerim.