baba

binlerce yıl kullandığımız ata kelimesinin yerine geçmiş olan hint-avrupa kökenli olduğunu tahmin ettiğim kelime. sözlüğümüzün hocaları konu hakkında bilgilendirirse memnun olacağız.

hayatımızdan ebediyete kadar çıkmadan evvel kıymetinin hakkını vermemiz gereken kişi.

Nerde okudugumu hatirlamiyorum ama buna benzer birseydi (gotumden de element uyduracagim elbette):

Yasam cizelgesinde sizin icin tam olarak;

10 yasina kadar "kahramanim",

sonra 15 yasina kadar "vardir bir bildigi. Oyuzden haklidir",

sonra 20 yasina kadar "bazi seylerde fazla abartiyor, yanlis da olabilir yani. Fifty fifty",

sonra 30 yasina kadar "megersem hicbisey bilmiyormus. Hep yanlis, hep engel",

sonra 35 yasina kadar "bazi seylerde fazla abartiyor, yanlis da olabilir yani. Fifty fifty"

Sonra 45 yasina kadar "vardir bir bildigi. o yuzden haklidir"

Sonra 55 yasina kadar "kahramanim"...

Bundan Sonrasi yok.. Fatiha okuma ve torunlara anlatma devri.



Not: vadem varsa hala, yolun yarisina daha gelmedim. (u: : ( )

erkek çocukları olarak sevgide, dilenişte haklarını yediğimiz yüce insanlar. anne sevgisi ağır basıyor elbette de, baba da bir başka be kardeşim.

süleyman demirel

(bkz:müslüm baba)

sadece; "naptın, nasılsın, okul nasıldı, köyde hava nasıldı, v.b." konuları içinde muhabbet edebildiğim, geri kalanını ise anne tarafından iletildiği insan.aslında çoğumuz böyledir ve ondandır çoğuna "baba" dememiz.

(bkz:orhan baba)
(bkz:ferdi baba)