sezai karakoç'un aşka kadın penceresinden bakan şiiri. Bir de bakalım Leyla köşesinden, Aşkın kadın adlı penceresinden. Bırakmıştı kendini yazılmış olana Susmak ve konuşmamak denen cana. Evlenmişti ve görünüşte mutlu, Şimdiden memnun ve gelecekten umutlu. Fakat bir eksiklik, ufacık bir nokta Kalbi kurcalıyordu hâlâ. Mecnun ne olmuştu, neredeydi? Nasıldı, ne yapıyordu, hâli neydi? Geceleri loş gölgeler arasında Kum tepelerinde, ay yarasında Mecnun'a benzeyen hayaller olurdu. Bu anlarda sanki kalbi dururdu. Bitmiş olan bir daha mı başlayacak? Ne çare, başlayan başlamamış Bitmiş bitmemiş olacak Gibi gelirdi ona. Ürküntü geçmiş ama erememişti huzura, Karanlık bitmiş fakat erememişti huzura. Ay tutulmuş, tutulmuş kurtulmuştu. Gönlü zaman zaman tutmuştu muştu. Gün kırmıştı siyah çerçevesini. Yarmıştı ışıkta ötesini berisini.Baskın korkusuyla ürperen çadırların Bugün düzen ve güven, ama yarın? Yarına bir güvence olmayan, Neye yarar böyle bir şimdiki zaman? Acıyla da olsa dopdolu olan hayat Boşalmıştı zembereği boşalmış bir saat Gibi. Dönmüştü bomboş bir kağıda Ağızdaki tat benzemiyor eski tada Irmak kurumuş, rüzgâr esmiyor. Yakıcı güneşi bir parçacık bulut örtmüyor. Arzu ve korku iki karanlık duygu Yüreğinde birbirini kovalayıp duruyordu. Ya bir gün geri dönerse Mecnun? Yine altüst olursa ortalık bütün Daha mı iyi olur, daha mı kötü bilmiyordu. Bir umut vardı gönlünde, eksilmiyordu. Sonra kızıyordu kendine, kınıyordu kendini. Kapamak istiyordu içinde eskinin kepengini. Eski oldu diyelim ama neydi yeni? Ve nasıl eskitmeli eskimeyeni? Nasıl öldürmeli ölmeyeni?Nasıl diri sayarsın ölü olanı? Eski bir zehirdi belki ama yeni. Andırıyordu tatsız tuzsuz bir yemeği. Beklemek neyi beklediğini bilmeden Gün günü, ay ayı kovalarken Beklemek bir vaktin doluşunu Öç alan kaderin zalim oyunu Her şey akılla kurulu, akılla düzgün Ama aklın içinde olamalı baharat gibi Bir parça delilik. Oysa Mecnun almış bütün deliliği gitmiş. Kupkuru bir hayat kalmış ve adeta oyun bitmiş. Arzulanan zenginlik, at kumaş ve ziyafet Yetmez olur insana bir gün elbet. İnsan hep bir şey umar, bekler Ne olduğunu bilmez fakat. Fakat sonradan duruldu Leyla. Tevekkülle huzuru buldu Leyla. Ruhta kopan fırtınalar dindi .Gökten gönle sükunet indi.Anladı ki acı, tatlı, soğuk, sıcak, Geçmiş ve gelecek, ayrılmak ve kavuşmak Hep aynı varoluşun dönüşümleri Aydınlanışları ve sönüşümleri Her şey havada döner durur Sonunda Tanrı varlığında yok olur. Ruh hürdür, vücut esir.Ruh baldır, beden zehir Ruh hürdür, Tanrı aşkıyla Bağlı değil, yer ve zaman kaydıyla. Fark etmez gelse gelmese Kays (Mecnun) Ona Gitse gitmese Ona Leyla Tanrı katında buluşmuşlardır Hakikat yurduna kavuşmuşlardır.