Lise caglarimda okudugum hayatussahabe ve sonsuz nur'da beni en cok etkileyen en'ler icerisindeydi. Hep kendimi zor imtihanlarda onu hatirlayip ornek bulurken gormustum. O zaman saftim, inanclarimiz ve samimiyetimiz de pakti. Buyuduk sonra universiteye girdik. Musab gibi olmanin ne kadar da zor oldugunu o zaman gordum. Asil meseleyi tipimin az cok guzellesip etrafimda donen hatunlardan anlasam da ben onun gibi hayat sonuna kadar sinavi veremedim. Zengin olamadim ama bi vakitten sonra boslukta oldugum bir donem yillarca icimde bulunan "param olunca su da neymis demeyecegim" nidayi bastiramadigimi gordum. Kendime yalan soyleyemiyordum, Universiteden cikarken benim en'im artik o degildi. Hayata atildik ve gencligimizde gitti. Hesabimizda ondan elbette utanacagiz. O bambaska biriydi ve genclere kizil elma olacak kutuptu. Ve ben Ali'yi ve ebu zer'i tahtima oturtsam da yavas yavas en'imin degil ama karakterce veya benzerlikce yakinligimin degistigini gozlemliyor ve bunu kabulleniyordum. Artik ben muaviye'ye dogru yol aliyordum.