Durmuş Hocaoğlu'nun ortaya attığı bir kavramdır. O'na göre ibn-i Haldun'un asabiye teorisinde belirttiği devletin zaruri olan kurucu unsuru ve en zor zamanda kurtarıcı unsuru, devletin omurgası olan kitledir. Devlete ve vatana maddi menfaat münasebetinin de ötesinde bağlı olanlar organik vatandaşlardır. Devlet ancak ve ancak organik vatandaşın omuzlarında yükselir ve devletin maddi çıkar sağlayamayacak hale geldiği anlarda bile organik vatandaş devletten ve vatandan kopmaz, çünkü vatanı hakiki manada içselleştirebilmiş olan yalnızca organik vatandaştır. Hocaoğlu'na göre Türkiye'de de organik vatandaşlar yalnızca Türklerdir. Osmanlı Türk asabiyesi üzerine kurulmuş, omurgası Türk olmuştur. Bu sebeple imparatorluk dağılırken mekanik vatandaşlar ve topluluklar talan ve yağma hareketine girişirken ortaya canını koyan yalnızca Türkler olmuştu. çünkü devlet artık yalnızca onların devletiydi. Cumhuriyet de Türk asabiyesi üzerine kurulduğundan devletin omurgası olan organik vatandaş olan yalnızca Türklerdir. Bunun yasalar önünde bir tanımını yapmak mümkün görülmemekle birlikte Türkiyenin tasfiyesi esnasında her türlü fedakarlığa katlananların yine yalnızca Türkler olacak olması bir kehanet olarak görülmemelidir.