Othello / SHAKESPARE
ihanatin, kıskançlığın, düzenbazlığın, bağışlamak bilmeyen aşkın trajedisi...
Othello
DESDEMONA:
Ama yine sizden korkuyorum; çünkü gözlerinizi öyle çevirdiniz mi
Korkunç oluyorsunuz. Bir kabahatim olmadığına göre ne diye
Korkuyorum bilmem, ama yine de korktuğumu hissediyorum.
OTHELLO
Günahlarını düşün!
DESDEMONA:
Günahım size karşı besledeğim sevgidir.
OTHELLO:
Evet, bu yüzden de ölüyorsun...
Ah, güzel kokulu nefes, adaletin zihnini öyle çeliyorsun ki neredeyse kılıcımı kıracak! öldüğün zaman böyle kal, o vakit seni öldürür, yine de severim. Bir daha, bu da sununcusu! Hiçbir öpüş hem bu kadar tatlı, hem bu kadar uğursuz olmamıştır. Ağlamaktan kendimi alamıyorum, ama göz yaşlarım zalim. Bu ilahî bir sıtırap, darbeyi sevdiğine indiriyor. Uyanıyor.
Lago yiğit Othellonun yüreğine kuşkular sokarken, kurnazca konuşur.
Ah, efendimiz sakının kıskançlıktan.
Beslendiği eti alaya alan yeşil gözlü canavardır o.
Boynuzlu adam eminse kaderinden, sevmiyorsa
kendisini aldatanı, mutlu yaşıyor demektir.
Ama, ah nasıl cehennem anları yaşar,
sevip de kuşkulanan, şüphelenip de çılgınca aşık olan...
Othello, kuşku ve kıskançlığa kendini boşu boşuna kaptırmamaya azimlidir.
Ancak kuşku doğru çıkarsa, tam bir asker gibi, kesin eyleme geçecektir;
Neden bu neden? ömümü kıskançlığa adar mıyım?
Aydaki değişmeleri izler miyim tazelenen kuşkularla?
Olmaz. Bir kez kuşkulanmak, kesinlikle
emin olmak demektir. Ben, ruhumun yaşantısını
senin tahminlerin gibi, havadan sudan, şişirme
kanıtlara çevirirsem, adam demesinler bana...
Hayır, Lago, ben kuşkulanmadan önce görmeliyim,
kuşkulanınca her şey biter; O an, sonu gelir artık,
aşkın da, kıskançlığın da.
ihanatin, kıskançlığın, düzenbazlığın, bağışlamak bilmeyen aşkın trajedisi...
Othello
DESDEMONA:
Ama yine sizden korkuyorum; çünkü gözlerinizi öyle çevirdiniz mi
Korkunç oluyorsunuz. Bir kabahatim olmadığına göre ne diye
Korkuyorum bilmem, ama yine de korktuğumu hissediyorum.
OTHELLO
Günahlarını düşün!
DESDEMONA:
Günahım size karşı besledeğim sevgidir.
OTHELLO:
Evet, bu yüzden de ölüyorsun...
Ah, güzel kokulu nefes, adaletin zihnini öyle çeliyorsun ki neredeyse kılıcımı kıracak! öldüğün zaman böyle kal, o vakit seni öldürür, yine de severim. Bir daha, bu da sununcusu! Hiçbir öpüş hem bu kadar tatlı, hem bu kadar uğursuz olmamıştır. Ağlamaktan kendimi alamıyorum, ama göz yaşlarım zalim. Bu ilahî bir sıtırap, darbeyi sevdiğine indiriyor. Uyanıyor.
Lago yiğit Othellonun yüreğine kuşkular sokarken, kurnazca konuşur.
Ah, efendimiz sakının kıskançlıktan.
Beslendiği eti alaya alan yeşil gözlü canavardır o.
Boynuzlu adam eminse kaderinden, sevmiyorsa
kendisini aldatanı, mutlu yaşıyor demektir.
Ama, ah nasıl cehennem anları yaşar,
sevip de kuşkulanan, şüphelenip de çılgınca aşık olan...
Othello, kuşku ve kıskançlığa kendini boşu boşuna kaptırmamaya azimlidir.
Ancak kuşku doğru çıkarsa, tam bir asker gibi, kesin eyleme geçecektir;
Neden bu neden? ömümü kıskançlığa adar mıyım?
Aydaki değişmeleri izler miyim tazelenen kuşkularla?
Olmaz. Bir kez kuşkulanmak, kesinlikle
emin olmak demektir. Ben, ruhumun yaşantısını
senin tahminlerin gibi, havadan sudan, şişirme
kanıtlara çevirirsem, adam demesinler bana...
Hayır, Lago, ben kuşkulanmadan önce görmeliyim,
kuşkulanınca her şey biter; O an, sonu gelir artık,
aşkın da, kıskançlığın da.