ankara'ya ilk gelişlerimde acılarım depreşince soğuk havalarda kimselerin olmadığı anlarda gidip çehresini doyasıya izlediğim biricik sincanlı dostumdu benim.

bu yüzden istanbul'a hep ordan giderdim ve özellikle yalnız başıma ve uğurlayanı olmadan binerdim trene.

bir şiirimin ismi olmuştu artık o, hem de 12 eylül'de.

----------------------
(bu şiirimi envermanastir hocama hediye ediyorum.)

(i: (b: Sincan istasyonu'na)

içte gizde büyüdü bir his farkedemeden
Başlayıverdi yeniden melul gecelerim
Gam dolu kalbim soramadan 'nasıl ve neden'
Sincan istasyonu'nda bir bankı tuttu yerim

Zaman hayatı sarıp akarken kainatta
Hiç ummadık bir anda buldu beni sözleri
Belki kaderin ta kendisi belki de hata
ince bir sızı artık çekik kara gözleri

Tren kalktı.. göz kapaklarım hüzne eğilmiş
Bafram'dan Sincan'a giden sanal yol kalmadı..
Doğru yer, belli kişi veya takvim değilmiş
Anlayamadan.. aşk ; bir zamanlamanın adı..

Arkaya döndüm ve yavaşça "küçüğüm.." dedim
Belki..son bir kez baktım istasyondan Sincan'a
Ne sarılabildim doya doya ne izledim
Elveda demedim, diyemeyeceğim sana..

Hayal gibiydi geçmiş.. ve hayal geleceğim
Hep hayalde yaşadım.. hayalde öleceğim..

12 Eylül 2008
Sincan/ANKARA)

sincan istasyonu