sokaklarda oynayan çocuk kalmaması

insanin icini burkan durumdur. cocuk dedigin hoplayacak ziplaycak, üzerini basini kirletip yirtacak, düsecek kalkacak, agaclara tirmanacak annesinin yüregini agzina getirip "o dalin tepesinden in asagi hemen" naralari attiracak. ama söyle bi bakiyorum robot gibi. robot degil de cocuklarin cocukluklarini yasamalari görmek isteniliyorsa televizyon, nintendo, play station yasaklari getirilmelidir en azindan kisitlanmalidir. bu cocuklar enerjilerini atamayacaklarsa ne yapacaklar, ne olacakar?? manyaklasmaktan baska...

edit: düzeltme.

eskiden mahalle maçları yapıyorduk öyle dijitürk falan yayınlamazdı maçlar tek bir kanaldan yayınlayordu. sokağın başına kaleler yapar bir de top buldukmu bayram havası olurdu. merkez hakem kurulu kimi atayacak diye bir derdimiz yoktu. bizim yazılı olmayan kurallarımız her sokakta geçerliydi. 5'te devre 10'da biter, bir takımda iyi oynayan kişi varsa diğer takım 1 kişi fazla oynardı bu kurallar her yerde geçerliydi. hepimiz aynı takımı tutmuyorduk ama kavga da etmiyorduk. bizim için 1 top ve kale yeterliydi. sonra endüstri girdi ülkeye endüstriyel futbol, global futbol vs... en büyük golü sokaklarda oyun oynayan çocuklar yedi. çocuk olmak kaybedeceğiniz bir masumiyete sahip olmaktır aslında. insanlar evlerinde masa başında artık fm oynuyor ps3 başında saatler geçiriyor.

teknolojinin hayatımıza her türlü girmesiyle hasıl olan durumdur.yetişkinler açısından da durum aynıdır.babası bilgisayarda veya telefonda vakit geçiren çocuk babasını veya ailesini veya arkadaşlarını elbette model olarak alacaktır.asıl tehlike bu neslin büyümesiyle zuhur edecektir.hepsi ya aptal olacak ya da zeki.ortası yok yani.

büyük metropollerde ki sokakların güvensizliği sebebiyle ebeveynlerin çocuklarını sokaklara salmaması sonucu ortaya çıkan durum. daralan sokaklarda ki trafik sorunu, çocuklara yönelik cinsel istismarın artması gibi nedenler ilk sırada. tabi enerjisini atamayan çocuklar daha sıkıntılı bireyler olarak büyüyorlar.