eskiden çok gördüğümüz hatta belkide onlardan biri olduğumuz çocuk grubu.
(bkz:ruhuna el fatiha)
o çocuk benim.
''allah çarpar'' ve ''nimete saygı göstermezsen, fakir olursun'' korkusuyla yaptığım icraatlerden biriydi.
birgün yine yaparken, ensemde sert bir tokat patladı.
döndüm ki dedem, sinirli bir vaziyette bana bakıyor.
'' ulan feleksiz, ben kurumuş bayat ekmekleri ıslatıp tavuklara atimki yesinler, cana gelsinler. sen hepsini öpüp öpüp duvarın üstüne dizisin. bende kendi kendime deyidimki hangi çarşamba bozması bu ekmekleri kaldıri. yörü git ulan eve!'' dedi.
ondan sonra bir daha kümesin önündeki ekmekleri öpüp, duvarın üstüne koymadım.
allah değil ama rahmetli dedem çok pis çarpıyordu.
''allah çarpar'' ve ''nimete saygı göstermezsen, fakir olursun'' korkusuyla yaptığım icraatlerden biriydi.
birgün yine yaparken, ensemde sert bir tokat patladı.
döndüm ki dedem, sinirli bir vaziyette bana bakıyor.
'' ulan feleksiz, ben kurumuş bayat ekmekleri ıslatıp tavuklara atimki yesinler, cana gelsinler. sen hepsini öpüp öpüp duvarın üstüne dizisin. bende kendi kendime deyidimki hangi çarşamba bozması bu ekmekleri kaldıri. yörü git ulan eve!'' dedi.
ondan sonra bir daha kümesin önündeki ekmekleri öpüp, duvarın üstüne koymadım.
allah değil ama rahmetli dedem çok pis çarpıyordu.
bir retorik olarak "ekmek" için doğru bir iş yapan çocuktur. ne var ki bir yiyecek olan ve e-170, e-477, e-280, e-282, e-420, e-920, e-928 ve daha pek çok, çok zararlı kimyasalın kullanıldığı "ekmek" için bu hareketi yapmasa da hor görülmemesi gereken çocuktur.
bu çocuklardan biri de bendim. yerde gördüğüm ekmeği üç kere öpüp alnıma götürdükten sonra, en yakın bahçenin duvarına bırakırdım. üzgün surat.