çok yönlü bir şahsiyet olarak hiçbir nazariye tarafından ne topyekün iyilenebilir ne de topyekün kötülenebilir.
Bir kere Türkçenin devrine göre en sade ve en sağlam örneklerini vererek dilimize büyük hizmetlerinden ötürü göğe çıkarılmayı hakketmiştir. öyle ki zaman zaman Türkçe duyarlılığı Allah'a ne esmaül hüsnada ne de başka biryerde olan yalnızca islam öncesi Türklerde kullanılan çalap sözcüğüyle hitap edecek kadar yüksektir. (Gönül çalabın tahtı/çalap gönle baktı)
Yunus'a en yakışmayacak olan sıfat "hümanist"tir. Ona hümanist demek kendi değerimizi Batılı ağıza uydurarak söyleme çabasından başka birşey değildir. Onun insan sevgisi avrupa'da döllenmiş ve türlü aksaklıkları olan hümanizmaya değil doğrudan doğruya islam'a dayanır.
O moğol istilasıyla kaos alanına dönmüş Anadolu'da kardeş kanı akıtan türkmen beylerine "gelin tanış olalım/işi kolay kılalım/sevelim sevilelim/bu dünya kimseye kalmaz" diye seslenmiştir.
Ondaki bu yüksek insan sevgisi bugün islamcılar ve sosyalistler gibi milliyetsiz kafalar tarafından kullanılmaya, kendi sapkın fikriyatlarına alet edilmeye çalışılsa da buna en güzel yanı Timurtaş Hoca'dan gelmiştir. özetle der ki; o insan severdir ama herşeyden evvel bir müslüman türk beyidir. Ondaki insan sevgisi asla kendi kimliğinden soyutlanması gibi bir sonuca yol açmamıştır. Sanırım bu "türk değil insanım" ya da "türk değil müslünanım" gibi sapkın söylemleri için yunus'u kullanmaya çalışanlar için yeterli bir yanıt olur.
Biçim olarak bakacak olursak onda ananevi türk biçimlerinin en hakiki misallerini bulduğumuz gibi, geleneksel türk şiirinin o şaman ayinlerinden gelen ritmini ahengini heyecanını da görebilirz. O anadolu'ya gökten inmiş bir tarihsiz değil islam öncesine kadar uyanan tarihi derinliği asrındaki bir meyvesidir.
Kısaca o gerek diliyle, gerek biçimiyle, felsefesiyle, muhtevasıyla, edasıyla milliyetmizin en güzel aynalarından olmuş bir "milli şairdir."
Bir kere Türkçenin devrine göre en sade ve en sağlam örneklerini vererek dilimize büyük hizmetlerinden ötürü göğe çıkarılmayı hakketmiştir. öyle ki zaman zaman Türkçe duyarlılığı Allah'a ne esmaül hüsnada ne de başka biryerde olan yalnızca islam öncesi Türklerde kullanılan çalap sözcüğüyle hitap edecek kadar yüksektir. (Gönül çalabın tahtı/çalap gönle baktı)
Yunus'a en yakışmayacak olan sıfat "hümanist"tir. Ona hümanist demek kendi değerimizi Batılı ağıza uydurarak söyleme çabasından başka birşey değildir. Onun insan sevgisi avrupa'da döllenmiş ve türlü aksaklıkları olan hümanizmaya değil doğrudan doğruya islam'a dayanır.
O moğol istilasıyla kaos alanına dönmüş Anadolu'da kardeş kanı akıtan türkmen beylerine "gelin tanış olalım/işi kolay kılalım/sevelim sevilelim/bu dünya kimseye kalmaz" diye seslenmiştir.
Ondaki bu yüksek insan sevgisi bugün islamcılar ve sosyalistler gibi milliyetsiz kafalar tarafından kullanılmaya, kendi sapkın fikriyatlarına alet edilmeye çalışılsa da buna en güzel yanı Timurtaş Hoca'dan gelmiştir. özetle der ki; o insan severdir ama herşeyden evvel bir müslüman türk beyidir. Ondaki insan sevgisi asla kendi kimliğinden soyutlanması gibi bir sonuca yol açmamıştır. Sanırım bu "türk değil insanım" ya da "türk değil müslünanım" gibi sapkın söylemleri için yunus'u kullanmaya çalışanlar için yeterli bir yanıt olur.
Biçim olarak bakacak olursak onda ananevi türk biçimlerinin en hakiki misallerini bulduğumuz gibi, geleneksel türk şiirinin o şaman ayinlerinden gelen ritmini ahengini heyecanını da görebilirz. O anadolu'ya gökten inmiş bir tarihsiz değil islam öncesine kadar uyanan tarihi derinliği asrındaki bir meyvesidir.
Kısaca o gerek diliyle, gerek biçimiyle, felsefesiyle, muhtevasıyla, edasıyla milliyetmizin en güzel aynalarından olmuş bir "milli şairdir."