belki de ülke siyasetinde bir kırılma noktası yaşatacak olan kurultaydır.
her ne kadar önemsiz gibi gösterilsede, aslında çok önemli olan bir kurultaydır.
insanlar ne tarafından çok darbe yerse, o tarafı daha bir güçlenirmiş. sert/kalın nasırların sebebi işte buymuş.
türkiye'de en çok milliyetçi duygu darbe yedi. darbe yedikçe daha da bilendi. normal şartlarda eriyip, yok olması gereken mhp işte bu yüzden rahatça meclise girebildi.
son dönemlerde akp ve chp gibi iki milliyetsiz parti bile milliyetçilik yapmaya başladı.
son mitinglerinde, parti bayrağı yerine ''türk bayrağı'' kullanarak, tarihe bile geçtiler.
turuncu akp meydanları birden kırmızı-beyaz hal aldı. gökkuşağı chp meydanları ay-yıldızlar ile donatıldı.
çünkü milliyetçilik büyüyordu. çünkü insanlar hep milliyetçi bölgelerinden yumruk yemişti ve artık orası güçleniyordu.
daha önceleri laik-anti laik danışıklı dövüşüyle ekmek yiyenler, artık yiyemiyor. çünkü reelde sadece milliyetçi değerler tokat yedi. ne laik, ne dinci değerler, en ufak bir acı çekmedi. sadece medya üzerinde yazıldı ve bitti.
hal böyleyken, devlet bahçeli hiç birşey yapmadı. 15 yıllık görevi boyunca yaptıkları ortada. daha fazla yapacağı birşey yok. kendi halka gitmedi, halk kendisine geldi. bu da bir siyasetçinin görebileceği en kutsal şeydir. halk içine ayda-yılda bir giren, ona-buna koltuk deyneği olan biri onore edildi. milliyetçi duyguların ne kadar dolu olduğunun bir göstergesi bu.
ama hepsi bu.
artık, fırsatı kovalayacak bir yapı lazım. yeni bir lider, taze bir muhalefet lazım.
mhp'ye kindar bir lider lazım.
''intikam'' diyerek, kürşad'ın çığlığını patlatacak bir kağan lazım.
yeşil sermaye korkulardan faydalanarak kurulmuştu. dönem itibariyle devlet, dini duyguları görmezden geldiği için, milli görüşçüler halk arasında evham yaratıp, sermayenin temellerini atmıştı.
gerçi sonra kendilerinede yar olmadı ama bir sermayeleri oldu en azından.
turkuaz sermayeyi kurdurtacak, kendi zenginlerini çıkartacak, amaçları uğruna herşeyi mübah görecek bir lider lazım.
ismi ya da cismi önemli değil. kravatı ya da beyaz çorabı umrumda değil. memleketi ya da lehçesi şeyimde değil.
her ne kadar önemsiz gibi gösterilsede, aslında çok önemli olan bir kurultaydır.
insanlar ne tarafından çok darbe yerse, o tarafı daha bir güçlenirmiş. sert/kalın nasırların sebebi işte buymuş.
türkiye'de en çok milliyetçi duygu darbe yedi. darbe yedikçe daha da bilendi. normal şartlarda eriyip, yok olması gereken mhp işte bu yüzden rahatça meclise girebildi.
son dönemlerde akp ve chp gibi iki milliyetsiz parti bile milliyetçilik yapmaya başladı.
son mitinglerinde, parti bayrağı yerine ''türk bayrağı'' kullanarak, tarihe bile geçtiler.
turuncu akp meydanları birden kırmızı-beyaz hal aldı. gökkuşağı chp meydanları ay-yıldızlar ile donatıldı.
çünkü milliyetçilik büyüyordu. çünkü insanlar hep milliyetçi bölgelerinden yumruk yemişti ve artık orası güçleniyordu.
daha önceleri laik-anti laik danışıklı dövüşüyle ekmek yiyenler, artık yiyemiyor. çünkü reelde sadece milliyetçi değerler tokat yedi. ne laik, ne dinci değerler, en ufak bir acı çekmedi. sadece medya üzerinde yazıldı ve bitti.
hal böyleyken, devlet bahçeli hiç birşey yapmadı. 15 yıllık görevi boyunca yaptıkları ortada. daha fazla yapacağı birşey yok. kendi halka gitmedi, halk kendisine geldi. bu da bir siyasetçinin görebileceği en kutsal şeydir. halk içine ayda-yılda bir giren, ona-buna koltuk deyneği olan biri onore edildi. milliyetçi duyguların ne kadar dolu olduğunun bir göstergesi bu.
ama hepsi bu.
artık, fırsatı kovalayacak bir yapı lazım. yeni bir lider, taze bir muhalefet lazım.
mhp'ye kindar bir lider lazım.
''intikam'' diyerek, kürşad'ın çığlığını patlatacak bir kağan lazım.
yeşil sermaye korkulardan faydalanarak kurulmuştu. dönem itibariyle devlet, dini duyguları görmezden geldiği için, milli görüşçüler halk arasında evham yaratıp, sermayenin temellerini atmıştı.
gerçi sonra kendilerinede yar olmadı ama bir sermayeleri oldu en azından.
turkuaz sermayeyi kurdurtacak, kendi zenginlerini çıkartacak, amaçları uğruna herşeyi mübah görecek bir lider lazım.
ismi ya da cismi önemli değil. kravatı ya da beyaz çorabı umrumda değil. memleketi ya da lehçesi şeyimde değil.