arada sırada kendiliğinden gelip kum çuvalı ağırığınca orada olan ama bir mana anlam veremediğimiz boşluk hissi. ne birşey yapmak isteriz, ne bir heves kalır nede bir sevinç bırakır içimizde. farkında olmasak da sanki bütün bir ömür orada o boşluk durur ve bizde o boşlukla mücadele ederiz. aslında bu mücadele birazda doyumsuz olmamız ile alakalı sanırım. hep yenisi hep fazlası. ufak şeylerle yetinen çocuklardık ne ara bu kadar aç gözlü doyumsuz birer canavara dönüştük ?
(u: belki de) ilahi aşk ile son bulacak bosluktur...
ben de o boşluk olunca kusuyorum genelde geçiyor. yapacak başka bir şey yok sıkılıyor insan.
sen mi boslugun icindesin bosluk mi senin icinde belli degildir. ucurumun kenarinda degilsindir artik düsmüssündür icerisine. düserken tutunacak bir cok dallar vardir. yesil olani tuttun baktin seni tatmin etmedi kuruymus dersin yine atarsin kendini. daha derinlere düsmeye baslarsin. ve yine gözüne yesil görünen baska bir dali kestirmissindir, ki yine kuru imis. bu sefer dal seni tasiyamamis kirilmis düsmeye devam etmissin. sonu yoktur boslugun. ara ara kaybolur ve yine yakana yapisir...