arada sırada kendiliğinden gelip kum çuvalı ağırığınca orada olan ama bir mana anlam veremediğimiz boşluk hissi. ne birşey yapmak isteriz, ne bir heves kalır nede bir sevinç bırakır içimizde. farkında olmasak da sanki bütün bir ömür orada o boşluk durur ve bizde o boşlukla mücadele ederiz. aslında bu mücadele birazda doyumsuz olmamız ile alakalı sanırım. hep yenisi hep fazlası. ufak şeylerle yetinen çocuklardık ne ara bu kadar aç gözlü doyumsuz birer canavara dönüştük ?